Έσπρωχνα το χρόνο…

Έσπρωχνα το χρόνο έρωτά μου κάθε φορά που έφευγες… Από τη στιγμή που σε άφηνα στα ΚΤΕΛ… Έσπρωχνα το χρόνο για να περάσει, να φτάσει η μέρα που θα έρθεις ξανά… Πόσο άσχημη ήταν η Δευτέρα… Ξυπνούσα μόνος μου στο κρεβάτι μας κι άρχιζε πάλι αυτή η ρουτίνα των μηνυμάτων και των τηλεφωνημάτων, αυτή που τόσο μου έλειψε τώρα… Το έχω ξαναπεί, δεν ήθελα πολλά, απλά ήθελα τη γυναίκα της ζωής μου δίπλα μου κάθε μέρα… Κακό είναι; Κι επειδή αυτό αργούσε απλά ήθελα να βρισκόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο… Κακό είναι; Έσπρωχνα το χρόνο αλλά όταν «κουράστηκα» πήρα την απόφαση να μην το παρατήσω αλλά να συνεχίσω διεκδικώντας ταυτόχρονα τ’ όνειρό μου, παλεύοντας γι’ αυτό… Αλλά εσύ όταν κουράστηκες (χωρίς εισαγωγικά) εθελοτυφλούσες κι όταν κουράστηκες κι από αυτό απλά έφυγες με τον τρόπο που ξέρουμε… Έσπρωχνα το χρόνο, κακό είναι;

Advertisements

Νομίζω… Νομίζεις…

Νομίζω ότι πραγματικά σε νοιώθω αγάπη μου… Ίσως το νοιώθω όταν με σκέφτεσαι, δεν μπορεί να μ’ έχεις αποβάλει τόσο πολύ από τη σκέψη σου… Νομίζω ότι ανοίγω την πόρτα να μπω στο σπίτι μας και σε βλέπω μπροστά μου με τα χεράκια σου ανοιχτά να μου χαμογελάς έτοιμη να μ’ αγκαλιάσεις… Νομίζω ότι πραγματικά ακούω μήνυμα στο κινητό μας, βλέπω πραγματικά ότι μου έστειλες μήνυμα κι όταν προσπαθώ να το διαβάσω το μήνυμα δεν είναι εκεί… Νομίζω ότι βλέπω ντουλάπια και συρτάρια που δεν είναι κλεισμένα καλά και πάω να τα κλείσω αλλά… Νομίζω ότι σε βλέπω εδώ μέσα, στο σπίτι μας με τις φόρμες εργασίας να κάνεις δουλειές και να σε πειράζω, να σε ρωτάω τί κάνεις… Νομίζω ότι ξυπνάω και σε βλέπω δίπλα μου να μου χαμογελάς και τα ματάκια σου ν’ αστράφτουν… Όμως πάνω απ’ όλα νομίζω ότι είσαι εδώ, στον καναπέ μας, ξαπλωμένη και κοιμάσαι, περίπου… Και έχεις τα ποδαράκια σου πάνω στα δικά μου και στα τρίβω και κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου γουργουρίζεις σαν γατούλα έρωτά μου… Νομίζω ότι είμαστε στο κρεβάτι μας κι έρχεσαι και κουρνιάζεις στην αγκαλιά για να κοιμηθούμε κι όλη τη νύχτα λέμε «σ’ αγαπάω» ο ένας στον άλλον, αν και τελευταία είχες σταματήσει να μου απαντάς…Νομίζω… Πολλά νομίζω αλλά αυτό δεν έχει σημασία, σημασία έχει τί νομίζεις εσύ αγάπη μου… Γιατί κι εσύ δεν ξέρεις, νομίζεις έρωτά μου

Χωρίς εσένα – Ευσταθία

https://www.youtube.com/watch?v=Pa5GtCzTUQI

Χρυσάνθεμα

Πέταξα ένα μπουκέτο χρυσάνθεμα στην άκρη του δρόμου. Ούτως ή άλλως κανείς δεν αντιλήφθηκε τη μυρωδιά τους. Κι ο τροχός γυρίζει. Και γυρίζει, και γυρίζει, και γυρίζει… Ατελείωτα. Στο κέντρο του, αστράφτουν διαμαντένιες προσδοκίες. Κι εσύ στέκεις στην άκρη του δρόμου. Μια καλοκαιρινή βροχή ξέπλυνε το χρώμα των λουλουδιών και ζωγράφισε το δρόμο σου. Νερόχρωμα κύλησε μέχρι τα παπούτσια σου. Κι έτσι όπως δε βλέπεις πού πατάς, άφησες πίσω σου ίχνη από ατελείωτα χρυσάνθεμα…

Εκεί σε ψάχνω. Στο κέντρο του κύκλου. Σε ότι αστράφτει ψάχνω να σε καθρεφτίσω. Κι εγώ στέκω στην άκρη του δρόμου. Κι ο τροχός γυρίζει, και γυρίζει, και γυρίζει… Κι εγώ σε ψάχνω στα χρυσάνθεμα του δρόμου.

Να μετράς πόσες φορές χαμογελάς. Έτσι να τη μετράς τη ζωή.

Να ψάχνεις τη ζωή που μοιάζει πως θα κρατήσει για πάντα. Να ψάχνεις τους ανθρώπους που μπορούν να κρατήσουν στο στόμα τους την ψυχή σου και να κρατάς εκείνους που γνωρίζουν να την κρατούν εκεί μέσα με ασφάλεια. Να μοιάζει πως μπορεί να μείνει για πάντα έτσι. Προστατευμένη και άθικτη. Έτσι να μοιάζει… Για πάντα.

Όπως απειλητικά αστράφτουν πάντα οι διαμαντένιες προσδοκίες. Όλα όσα επιθυμείς διακαώς να είναι οι άλλοι και τα καθρεφτίζεις επάνω τους. Και η ζωή έχει ημερομηνία λήξης. Και ο τροχός γυρίζει, και γυρίζει, και γυρίζει…

Πέτα τις προσδοκίες και κράτησε μια καρδιά από διαμάντι. Απ’ αυτές που έχουν επιδέξια κοπεί… Να μοιάζει πως θα κρατήσει για πάντα.

Κράτα ένα χρυσάνθεμο και καθρεφτίσου επάνω της.

Να μοιάζεις πως θα κρατήσεις για πάντα.

Γιατί ο τροχός γυρίζει, και γυρίζει, και γυρίζει…

Ένα χρυσάνθεμο, ίσως, πάντα να σου θυμίζει.

Διάφορα…

Έχω καιρό να γράψω εδώ… Πολύ το τρέξιμο και καθόλου χρόνος να γράψω εδώ… Η μάνα μου βγήκε από το νοσοκομείο, την πήγαμε σε μία κλινική για κάποιες μέρες και από χθες σ’ ένα κέντρο αποκατάστασης… Στην κλινική πρέπει να της δίνανε ηρεμιστικά γιατί ήταν πολύ ήσυχη, ανησυχητικά ήσυχη… Στο κέντρο αποκατάστασης όμως άρχισε πάλι τα ίδια… Κι εκεί δεν μπορούν να της δώσουν ηρεμιστικά, τη χρειάζονται καλά ώστε να δουλέψει ο φυσιοθεραπευτής… Δεν μπορώ να κάνω και πολλά, μόνο υπομονή…

Η κολλητή μου είναι καλύτερα αλλά δεν μπόρεσε να έρθει… Δε μιλάμε όπως πριν το τριήμερο, έχει και τα δικά της, δε θέλω να τη φορτώνω περισσότερο… Θα προσπαθήσω να μιλήσουμε κάποια στιγμή από το τηλέφωνο μέσα στο Σαββατοκύριακο αν και το Σάββατο έχω βάφτιση και μάλιστα μακριά… Ίσως όταν επιστρέψω το βραδάκι αν κι αυτή μπορεί… Θα της το πω σήμερα και βλέπουμε… Αν και είναι “επικίνδυνο” να βγει μαζί με τον έρωτά μου και την 3η της παρέας… Θα δούμε…

Ο νευρολόγος είπε ότι είναι αισιόδοξοι για την αποκατάσταση της κινητικότητας της μάνας μου… Το ελπίζω… Αύριο στις 5:30 θα μας ενημερώσουν λέει… Άντε να δούμε…

Η κολλητή μου…

undefined

Τελικά η κολλητή μου δε θα έρθει… Ένα μικρό, ελπίζω, πρόβλημα υγείας δεν της το επιτρέπει… Κρίμα, γιατί αν ερχόταν θα ξεκουραζόταν κιόλας και το έχει μεγάλη ανάγκη… Αν και σήμερα δε θα πάει στη δουλειά οπότε θα ξεκουραστεί… Φοβάμαι ότι το γεγονός ότι θα λείψει από τη δουλειά σήμερα, ίσως και αύριο, δε θα της επιτρέψει να έρθει το επόμενο Σαββατοκύριακο κι έχω ανάγκη να της μιλήσω… Θα μου πείτε εφόσον το έχεις ανάγκη, γιατί δεν πας εσύ; Δεν θέλω να πάω στην Αθήνα και να μείνω το βράδυ μόνος μου, δεν το αντέχω…

Είναι μαζί με τον έρωτά μου τώρα, από εχθές το απόγευμα… Της κρύβεται, δε θέλει να μιλήσει μαζί μου μπροστά της… Η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνω το λόγο, να με συγχωρείτε που δεν μπορώ… Μου έστειλε κάποια μηνύματα το πρωί, χθες με πήρε τηλέφωνο και κρυβόταν στις τουαλέτες για να μου μιλήσει… Δεν τα καταλαβαίνω όλα αυτά, έχω πολλά στο μυαλό μου… Η μάνα μου που δεν είναι καλά, ο γιος μου που δεν έγραψε καλά στις πανελλαδικές, η δουλειά που τρέχει και δεν έχω μυαλό να τρέξω κι εγώ…

Στεναχωριέμαι για την κολλητή μου… Βρίσκεται στη μέση, ανάμεσα στον έρωτά μου και σε μένα… Σαφώς ο έρωτάς μου σημαίνει περισσότερα γι’ αυτή αλλά κι εγώ δεν είμαι ένας απλός φίλος… Έπειτα και με τη δουλειά της έχει προβλήματα… Μου είπε χθες ότι δε μου τα έλεγε όλα για τη δουλειά της επειδή καταλάβαινε πόσο χάλια είμαι… Δεν είναι σωστό αυτό όμως… Εγώ τη φόρτωνα με τα δικά μου κι εκείνη προσπαθούσε να μη με φορτώνει με τα δικά της… Υποθέτω τα λέει στον έρωτά μου, ίσως είναι στην καλύτερη κατάσταση απ’ όλους μας…

Φλερτάρω πάρα πολύ σοβαρά με την ιδέα να μη μιλάω και με την κολλητή μου… Δεν ξέρω αν θα είναι προσωρινό ή όχι… Η συμπεριφορά της σήμερα, για την οποία δεν την κατακρίνω, μου έδειξε αυτό που ήξερα, ότι ο έρωτάς μου προέχει, ακόμη κι όταν είναι καλά κι εγώ όχι… Οπότε… Ας περιμένω όμως να μιλήσουμε, αν μιλήσουμε, κι ας αποφασίσω μετά… Εκτός κι αν ούτε ο έρωτάς μου δεν είναι καλά… Οπότε τα πράγματα αλλάζουν…

Νέα δεν έχω… Βλέπω τη σειρά “Ιχνη” που μου σύστησε η ανιψιά μου και κατεβάζω τη σειρά “10η εντολή”… Ο Μπέκας παραμένει αξεπέραστος…

Άκου τώρα τί φαντάστηκα…

Το Σάββατο θα έρθει με των 9 η κολλητή μου… Θα είναι εδώ το μεσημέρι… Θα πάω να την πάρω από τα ΚΤΕΛ… Πόσες φορές σε πήρα από εκεί και πόσες φορές σε άφησα εκεί… Φαντάστηκα ότι θα κατέβει από λεωφορείο, θα πάω να την χαιρετήσω και ξαφνικά θα νιώσω ένα χέρι στον ώμο μου… Θα γυρίσω και θα είσαι εκεί… Με τα μάτια σου να με κοιτάνε, αυτά τα υπέροχα μάτια, τα τόσο εκφραστικά, τα τόσο ερωτικά… Αυτά τα μάτια που τα έβλεπα και χανόμουν έρωτά μου… Κι αν γίνει, αυτό το φιλί που σου έδωσα την τελευταία φορά που ήρθες (μαζί με την κολλητή μου) και μας κορόιδευε, δε θα είναι τίποτε μπροστά από αυτό που θα σου δώσω τότε… Κι ας μας κοροϊδεύει για όλη μας τη ζωή… Αλλά όλα αυτά είναι απλά στη φαντασία μου…

Είπα στην ανιψιά μου να σου ο αφιερώσει μιας και θα πάει στη συναυλία… Για σένα έρωτά μου…

Δεν ήθελα πολλά ξέρεις…

Δεν ήθελα πολλά ξέρεις… Να επιστρέφω σπίτι μας και να είσαι εδώ… Να με υποδέχεσαι μ’ ένα ζεστό φιλί ή (επειδή σε ξέρω) λίγο πιο καυτό… Ένα ζεστό πιάτο φαΐ από τα χεράκια σου να με περιμένει και να τρώμε παρέα λέγοντας τα νέα της ημέρας και καταστρώνοντας σχέδια για το υπόλοιπο της ημέρας… Κάποιες φορές έτσι και κάποιες φορές ν’ αντιστρέφονται οι ρόλοι… Με τις δουλειές μας, τις παραξενιές μας, τα παιχνίδια μας, με τις διαφωνίες μας… Ότι κάνουν τα ζευγάρια που ζουν μαζί αγαπημένα… Όπως βλέπεις δεν αναφέρω το που, αν και οι λέξεις «σπίτι μας» παραπέμπουν εδώ… Αλλά όπου και να ήμασταν σπίτι μας θα το κάναμε… Έναν καναπέ θα τον είχαμε ώστε ν’ ακουμπάς τα ποδαράκια σου στα δικά μου, να μου ζητάς να στα τρίβω… Το κρεβάτι μας που αγοράσαμε μαζί θα το είχαμε να κάναμε αγκαλίτσες (μεταξύ άλλων)… Εκεί που θα κοιμόμασταν και θα ψιθυρίζαμε ο ένας στον άλλον «σ’ αγαπάω» όπως κάναμε τόσα χρόνια… Δεν είναι ένα όνειρο τρελό που να περιλαμβάνει πλούτη και χλιδή, δε με νοιάζανε αυτά… Εσύ μ’ ένοιαζες και με νοιάζεις… Εσύ είσαι τ’ όνειρό μου, όλη μου η ζωή…

Υ.Γ. Μας τελείωσε, προσωρινά, το 50-50… Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα πήραν σειρά… Εξερεύνηση στις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής… Στις πιο μύχιες… Ίσως σαγηνευτικές…

Τί ήθελες;

Τί ήθελες από εμένα έρωτά μου; Έχω αναγνωρίσει εδώ και καιρό, από την πρώτη στιγμή, τα εγκλήματα (ταιριάζει αυτή η λέξη αντί για τη λέξη «λάθη»;) που έκανα με το Σ*** και την Α***… Και στις 2 περιπτώσεις επέλεξες να μείνουμε μαζί, όπως κι αργότερα… Τελευταία φορά πριν 3 χρόνια όταν εγώ υποχώρησα για να μείνουμε μαζί… Δε λέω ότι από τότε δεν είχαμε τα προβλήματά μας, όλα τα ζευγάρια τα έχουν… Το μεγαλύτερο ήταν ότι δε μιλούσαμε, τα έχουμε πει… Αλλά εσύ η ίδια έλεγες ότι κάθε ΠΣΚ μαζί εδώ, στο σπίτι μας, ήταν καλύτερα από την αρχή… Τόσα πράγματα κάναμε μαζί… Κι αν ξεχνάω κάτι, κάποιο πρόβλημα, σε παρακαλώ να μου το πεις… Η αρχή του 2016 ήταν δύσκολη, δε λέω, αλλά θα ισορροπούσαμε, μέχρι τώρα το καταφέρναμε, αρκεί να το θέλαμε… Και ξαφνικά… Τέλος… Έτσι, χωρίς εξηγήσεις… Μ’ ένα μήνυμα, έπρεπε να σεβαστώ την επιθυμία σου είπες… Και η δικιά μου επιθυμία για εξηγήσεις; Για να καλύψω τα κενά; Δεν έχουν καμιά σημασία; Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα τελειώσουμε έτσι απλά…

Μίλησες με τον γιο μου αλλά δείχνεις ότι δε θέλεις να μιλήσεις μαζί μου… Του είπες να σ’ ενημερώνει για την κατάσταση της μάνας μου… Δεν το πιστεύω έρωτά μου, απλά δεν το πιστεύω… Ας μην πω κάτι παραπάνω, μπορεί να λέω ανοησίες… Κι εσύ έχεις τα δικά σου, είσαι κουρασμένη… Άπειρα πολύ πολύ…

Ο έρωτάς μου ΙΙΙ

Μπορεί να μάζεψα τα πράγματά σου αλλά η απουσία τους είναι πιο εκκωφαντική από την παρουσία τους… Η φωτογραφία μας μαζί στο γάμο της Ντίνας δεν είναι εκεί αλλά την έχω στο μυαλό μου, ήσουν τόσο όμορφη, εσύ είχες φτιάξει τα μαλλάκια σου, θυμάσαι; Τα παπούτσια σου, το κάθε ζευγάρι είχε τη δικιά του ιστορία… Το ράφι στο μπάνιο με τα καλλυντικά σου είναι άδειο… Υπάρχει ακόμη μια λακ κι ένα ασετόν για να ξεβάφεις τα νυχάκια σου.. Θα τα μαζέψω κι αυτά, μη μου ανησυχείς… Το συρτάρι σου πια έχει τα ρούχα που είχα στη βαλίτσα… Δεν έψαξα πολύ αλλά μάλλον το φόρεμα με το άνοιγμα στην πλάτη ίσως να είναι ακόμη κρεμασμένο στην ντουλάπα… Έχεις ακόμη φαντάζομαι εκείνο το κολιέ που σου έφτιαξε η κολλητή μας ειδικά για το φόρεμα αυτό… Δεν έχω άλλο κουράγιο να ψάξω… Μου τελείωσε, να με συγχωρείς…